جزیره موفقیت

پائولو کو ئلیو با عشق زیستن را در غالب حکایتی  چنین می نگارد:

یکی بود یکی نبود ٬ در روزگاری دور مردی بود که همه ی زندگی اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود ، وقتی مُرد ، همه می گفتند به بهشت رفته است،ادم مهربانی  مثل او حتماً به بهشت می رود هر چند بهشت برای این مرد چندان مهم نبود اما ، به هر  حال به بهشت می رود .

روح مرد بر دو راهی بهشت و جهنم ایستاده بود ، دربان نگاهی به اسامی کرد و چون اسم مرد را در میان بهشتیان نیا فت او را به جهنم فرستاد ، زیرا جهنم هیچ نیازی به دعوت نامه یا کارت شنا سایی  نداشت و بدین ترتیب مرد در جهنم مقیم گشت .

چند روز گذشت و ابلیس با ناراحتی و خشم به دروازه بهشت رفت و گریبان مسئول

مربوطه را گرفت  وگفت :این کار شما تروریسم خالص است !

مسئول مربوطه با حیرت از شیطان دلیل خشم او را پرسید و شیطان با خشم گفت :

ان مرد را به دوزخ فرستاده اید  و از وقتی او امده کار وزندگی ما را به هم زده .از وقتی که رسیده ،به حرف های دیگران گوش می دهد، در چشمهایشان نگاه می کند و به درد و دل شان می رسد  و با عشق انان را می بوسد .حالا همه  دارند که در دوزخ  با هم گفتگو می کنند ، همدیگر را در اغوش می کشند و می بوسند ، اخه! دوزخ که جای این کارها نیست ! لطفا״ این مرد را پس بگیرید!

به خاطر بسپار! با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا بر تصادف در دوزخ 

افتادی،خود شیطان تو را به بهشت بازگرداند.  

نیایش دکتر شریعتی

خدایا، به جامعه ام بیاموز که تنها راه به سوی تو، از زمین می گذرد، اما به من بیراهه های میان بر را نشان بده.

خدایا، به مذهبی ها بفهمان که آدم از خاک است ، بگو که: یک پدیده مادی نیز به همان ماده خدا را معنی می کند که یک پدیده غیبی، در دنیا همان اندازه خدا وجود دارد که در آخرت. و مذهب اگر پیش از مرگ به کار نیاید، پس از مرگ هم به هیچ کار نخواهد آمد.

خدایا، به من توفیق تلاش در شکست ، صبر در نومیدی ، رفتن بی همراه ، جهاد بی سلاح، کار بی پاداش، فداکاری در سکوت ، دین بی دنیا ، مذهب بی عوام ، عظمت بی نام ، خدمت بی نان، ایمان بی ریا ، خوبی بی نمود، گستاخی بی خامی ، مناعت بی غرور، عشق بی هوس ، تنهايي در انبوه جمعيت ، دوست داشتن بي آنكه دوست بداند ، روزي كن!

خدايا، مرا با ابتذال آرامش و خوشبختي مكشان ، اضطراب هاي بزرگ ، غم هاي ارجمند و حيرت هاي عظيم را به روحم عطا كن . لذت ها را به بندگان حقيرت ببخش و درد هاي عزيز به جانم ريز!

خدايا، انديشه و احساس مرا به حدي پايين مياور كه زرنگي هاي حقير و پستي هاي نكبت بار و پليد شبه آدم هاي اندك را متوجه شوم ، چه ، دوست مي دارم بزرگواري گول خور باشم تا ، همچون اينان ، كوچكواري گول زن!